เอาวะ แปะมันหน้านี้แหละ อุตส่าห์อัพไดขำๆ ต้องมานั่งพิมพ์ยาวๆแก้ตัวอีก ไม่เอาแล้วนะ พอกันที

เบื่อ

ภาษาไทยวันละคำ

Gum แปลว่า “เหงือก”

ดูดีๆ มีหอ หีบ ด้วยนะคะ (หารูปที่ชัดเจนมากกกกก และภูมิใจน้ำเสนอสุดดดดดดดดดดด)

ตอนแรกนึกว่าพูดถึง mermaid ซะอีก

เอาล่ะ ไม่ต้องกัดๆจิกๆกันให้เสียเวลา เรื่องสวยน้อยสวยมาก รวยจนอะไรไม่ใช่ประเด็น เราไม่ได้วัดคุณค่าของคนแต่เปลือกหรือฐานะอยู่แล้ว และเราก็ไม่เคยหลงตัวเองด้วย เราไม่เคยพูดว่าตัวเองดี ตัวเองสวย ตัวเองเลิศเลอ เราพูดแต่เรื่องสุนัข เรื่องนักเรียน และเรื่องความสัมพันธ์ของเรา ส่วนข้าวของเครื่องใช้ เราถือว่าถ้าไม่ได้เบียดเบียนใคร เราได้มาด้วยน้ำพักน้ำแรงของเรา ก็ไม่เห็นต้องมีใครเดือดร้อนนี่คะ ห้ามคนอื่นคิดมันห้ามกันไม่ได้หรอกค่ะ ส่วนคุณจะชื่นชมกับความสวยงามรูปลักษณ์อะไรก็เอาเลยไม่ขอออกความเห็น จะพูดจาแสดงพื้นฐานอะไรออกมา สวยไม่สวยก็ไม่รับทานค่ะ

ดิฉันงานเข้าอีกแล้วนะคะ กำลังจะไปนอน แต่ดันเจอตอเข้าให้ งานนี้ไม่ขอใช้ไม้อ่อนไม้แข็ง เพราะว่าเหมือนกำลังทะเลาะกับคนที่วุฒิภาวะต่างกันมาก และถ้าลงไปพูดจาลักษณะเดียวกันจะยิ่งทุเรศตัวเองเปล่า เพราะเราอายุมากกว่า ไปบ้าตามเด็กจะเสียที่ตัวเองเปล่าๆ

กรณีที่เกิดขึ้นเรื่องที่มีคนกล่าวหาว่ายุ้ยไปแสดงความคิดเห็นในทางไม่ดีแก่เค้า

ขอบอกว่า ไม่ได้ใส่ใจเลยและไม่สารภาพด้วย ทราบว่ามาหาที่บ้าน แต่ไม่ทราบว่าทำไมต้องไปคุยกะแม่

วันนั้นตรงกับวันลอยกระทง ยุ้ยกำลังสอนหนังสือตามปกติ ส่วนคุณแม่กำลังนั่งคุยกับผู้ปกครองหน้าบ้าน

มีผู้ชายคนนึง ไม่ทราบชื่อและไม่ได้แสดงตั๋วทนาย ได้เรียกให้แม่ไปคุยในรถของเค้า โดยแจ้งว่า มีกรณีการฟ้องร้องของยุ้ย

ขอให้ไปพูดคุย แม่ก็ออกไปคุย เค้าก็ให้แม่เข้าไปในรถ (ยุ้ยมาทราบเรื่องนี้ทีหลัง และโมโหมาก โกรธแม่ด้วยว่าถ้าเค้าเป็นคนไม่ดี ลากแม่ไปทำร้าย ใครจะช่วยแม่ แต่ก็เข้าใจแม่ว่าเรื่องของลูกตัวเองก็ต้องตกใจและอยากทราบเป็นธรรมดา ต่อไปนี้มีอะไรกรุณาเข้ามาคุยในบ้าน ไม่ต้องเรียกออกไป ที่บ้านพูดจารู้เรื่อง สุภาพและให้เกียรติผู้มาเยือนพอ แม้ว่าจะมาด้วยอคติหรือไม่ก็ตาม เราไม่ได้ไร้มารยาทขนาดนั้นนะคะ)

ยุ้ยเองไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ จนกระทั่งเลิกงาน เด็กกลับบ้านหมด กำลังเดินกลับบ้านกัน โทรศัพท์แม่ก็ดัง แม่บอกให้ฟังก่อนรับว่า เมื่อสักครู่มีชายหญิงคู่นึงมาคุยกับแม่ โดยแจ้งว่า ยุ้ยไปว่าเค้าในไดอารี่ ยุ้ยก็ถามว่าใคร แล้วแม่ก็รีบรับสายก่อน แม่พูดว่า เผื่อเป็นเค้าโทรมา ตอนนั้นยุ้ยหงุดหงิดมากนะคะ ว่าแล้วทำไมไม่ให้เค้ามาคุยกับยุ้ย แล้วเค้าที่ว่ายุ้ยไปว่าคือใคร ทำไมต้องขอเบอร์แม่ ทำไมแม่ไม่ให้เบอร์ยุ้ยไป แต่ยังไม่ได้พูดอะไรกับแม่เลยเพราะแม่คุยโทรศัพท์ พอยุ้ยทราบว่าเป็นคนที่เพิ่งมา ยุ้ยเลยขอคุยด้วย แล้วก็ถามว่า ไดอารี่ไหน คนไหนที่ว่ายุ้ยไปว่า ขอคุยกับเจ้าของไดอารี่หน่อยได้ไหม และขอดูเอกสารที่ว่าด้วย และทางปลายสายก็บอกว่า ให้คุยกับเค้าแทน เค้าเป็นทนาย ส่วนเอกสารตอนแรกเค้าบอกว่าจะส่งจดหมายมาให้ เพราะเค้าไม่สามารถหาร้านถ่ายเอกสารได้ ยุ้ยก็บอกว่า โอเค งั้นขอดูก่อนแล้วกัน แล้วจะเอายังไงก็ว่ากัน เพราะส่วนตัวไม่รู้จักเจ้าของไดอารี่ และไม่มีแรงกระตุ้นใดๆต้องไปว่ากล่าวเค้าในเรื่องที่เสียหาย แต่พอเราพูดแบบนั้น เค้าไม่ให้ดูเอกสารแล้ว ถ้าจะดูให้ไปดูที่สน บางนา เราก็งงนะ คุณไม่ยุติธรรมกับเราเลย ถ้าคุณอยากจะมาเคลียร์แล้วคุณอ้างว่า เจ้าของไดนั้นไม่รู้จักเรา และเราก็บอกว่าเราก็ไม่รู้จักเค้า มันจะเสียหายตรงไหนถ้าได้พูดคุยกัน หรือนำเอกสารมาให้กันดู (ขอตำหนิ วันหลังทำการบ้านมาให้ดีกว่านี้นะคะ มาหาถึงบ้าน ไม่มีเอกสาร พอขอก็ไม่ให้ดู บอกว่า จะทำให้เสียรูปคดี คือ แค่คุณดำเนินการเรื่องนี้โดยไม่รอเจ้าหน้าที่ มันก็เสียรูปคดีแล้วค่ะ)

ยิ่งถ้าไม่ได้รู้จักกันมาก่อน เจ้าของไดก็น่าจะมาถามได้ (เข้าใจไหมคะ พูดกันบ้านๆอ่ะค่ะ ไม่ต้องมีทนายมาให้สับสน เพราะเราฟังไม่รู้เรื่อง จะว่าโง่ก็โง่อ่ะ) สมมติให้ฟังนะ ถามเรามาสิ พี่คะ ทำไมพี่ว่าหนูแบบนี้ พี่ไม่ได้รู้จักหนูทำไมมาด่ากัน แล้วเราจะได้ชี้แจง คือ ถ้าเราผิด เราก็จะยอมรับ แต่นี่คุณมาแนวทนาย แล้วก็พูดจากับเราไม่ดีเลย พูดเหมือนรู้จักเรามาก่อน ทั้งที่ตัวเองบอกว่าไม่รู้จักเรา แต่ทำไมดูมีอคติขนาดนั้น ถึงแม้จะคิดว่าเราไปว่าคุณ แต่คุณจะตัดสินเร็วเกินไปไหม คุณแน่ใจเหรอว่าไม่ได้รู้จักเรา แบบที่คุณพูดหนะ เพราะเราเองงงมากว่า reference ของคุณมันเป็นบุคคลที่มีกรณีกับเรามาก่อน มันทำให้เรารู้สึกว่า ทำไมมันมาเกี่ยวกันได้ ทำไมมันบังเอิญต้องมาเกี่ยวกันพอดิบพอดี เราไม่ trust แหล่งข้อมูลคุณค่ะ ตอนที่แม่เราบอกว่า จะให้เราออกมาคุย เพราะคุยกับแม่ไม่รู้เรื่องหรอก แต่คุณบอกว่าได้พูดคุยกับบุคคลอื่นมา แล้วเขาบอกว่า ให้พูดกับแม่ ไม่ต้องพูดกับเรา แต่คุณจะฟ้องเราไม่ใช่หรอ แล้วคุยกะแม่เราจะฟ้องแม่ใช่ไหมหละ ฟ้องแม่?  รู้ไหม ว่าเราเคยโดนการประจานในไดอารี่ในเรื่องส่วนตัวของเราเมื่อนานมาแล้ว แต่เราไม่สนใจเลยเพราะเราถือว่า คนที่ตัดสินเราทั้งๆที่ไม่ได้รู้จักเรา หรือฟังความแค่ข้างเดียว เราจะคบคนแบบนี้เป็นเพื่อนไปเพื่ออะไร ถ้าคบกันไป ไม่ต้องคอยมาแจกแจงกันทุกๆอย่างหรอ เราก็เลยเฉยและไม่ตอบโต้ แต่เมื่อมันล้ำเส้นจนมาถึงที่บ้านและครั้งนั้นทำให้แม่เราเสียใจมากที่สุด เราไม่ลังเลที่จะสวนกลับเลย และจำคำพูดตัวเองได้ดีว่า จะประจานในสาธารณะยังไง ตามสบาย ไม่สนใจเพราะไม่รู้จัก แต่ถ้าเข้ามาถึงบ้านแล้วสร้างปัญหา เราก็สู้ไม่ถอยเหมือนกันนะ เพราะเหตุนี้หรือเปล่า ทำให้คุณเลือกที่จะมาพูดกับแม่เรา แต่อยากเรียนให้ทราบนิดนึงว่าแม่ไม่ได้เครียดเลย พอแม่ทราบว่าได้มีการแนะนำจากบุคคลอื่น ให้มาพูดกับแม่แทนที่จะพูดกับเรา แม่เราได้ยินชื่อ ก็ไม่เครียดแล้วค่ะ มันบังเอิญหรืออะไรก็แล้วแต่ แต่เราไม่สนใจ ทนายคุณบอกว่าเราไม่สารภาพ คุณจะดำเนินการ เราก็ไม่ท้วงหรือขอร้องอะไร คุณบอกว่า ถ้าสารภาพตอนนี้ จะไม่ฟ้อง (ตอนนั้นจะให้เราสารภาพเพื่อให้จบเรื่องไปใช่ไหม แต่พอรู้ที่มาที่ไปเราไม่ไว้ใจคุณว่าคุณจะไม่ตระบัดสัตย์หรอกค่ะ ครั้งนั้นโดนมาเยอะ เห็นมาแยะ ไม่หลงกลหรอกค่ะ)

แล้ววันแล้ววันเล่าก้อผ่านไป เราก็รอคุยกับเจ้าหน้าที่ตามที่คุณได้ขู่ เอ้ย แจ้งไว้ แต่เราก็ทำงานปกติ ไม่มีความคืบหน้าใดๆเพราะเราก็มั่นใจที่จะชี้แจงกับตำรวจเหมือนกัน ก็ในเมื่อเจ้าตัวไม่คุย พูดวกไปวนมา เดี๋ยวให้ดู เดี๋ยวไม่ให้ดู เดี๋ยวขอให้สารภาพ เดี๋ยวจะฟ้องกลับ เราฟังแล้วงงสุดๆ นี่เราหลงอยู่ในนิติศาสตร์วงกตหรอเนี่ย จนวางสาย แม่เราถามว่า เค้าว่าไง เราบอก ไม่รู้ ฟังไม่รู้เรื่อง แม่เราเลยได้โทรกลับไป (เพิ่งทราบว่าก็แอบฟังอยู่ ทำไมไม่คุยหละคะ ไม่ได้หยาบคายขนาดนั้นหรอกค่ะ พูดปกติเป็นค่ะ (แต่อย่าเอาเรื่องสามีหรืออะไรมามีเอี่ยวนะคะ เรื่องน้องหมาที่รักของเราด้วยนะคะ แล้วก็เรื่องแม่ของเราด้วย เพราะไม่ได้รู้จักกัน อย่าแสดงความเห็นชั้นต่ำกับครอบครัวเรา เพราะเราไม่เหมือนกัน ถ้าคุณคิดว่าเราไปด่าคุณ คุณอยากด่าเรากลับ เอาเลยตามสบาย แต่อย่าไปลากครอบครัวเรามาเกี่ยว แล้วเราก็ไม่ทนให้ใครมาวิจารณ์ครอบครัวหรือแฟนเราด้วย  กรณีนี้มันมีแค่สองคน คุณจะด่าลามปามเรายังไง เราไม่สนเพราะคุณไม่ได้เป็นน้องเรา แต่ถ้าอยากเคลียร์จริงๆไม่ได้อยากหาเรื่อง ก็อย่าพูดจาไม่น่ารักหยาบคายแบบนี้อีก ขอนิดนึงละกัน ยังไงก็มีสัมมาคารวะสักนิด เพราะกับเด็กที่พูดจาแย่ๆ  เราก็ไม่อยากจะตอบโต้เลย มันเหมือนกำลังเล่นดนตรีไทยให้ตัวอะไรฟังยังไงไม่ทราบ เราอาจจะไม่ใช่คนดี ปากร้าย แต่เราไม่ให้ร้ายใครนะคะ

จนวันนี้ได้มาอัพได และได้ทราบถึงการขับไล่จากไดหน้าที่แล้วของตัวเอง เราก็อยากจะเสียใจหรืออับอายอย่างที่คุณตั้งเป้าหมายไว้นะคะ แต่ทำไมไม่เป็นแบบนั้นก็ไม่ทราบ มันไม่โดนอ่ะค่ะ เอาหละ วิธีการสามอย่างที่ให้เราเลือก (ยังดีนะ มี choice ให้ด้วย) ข้อแรก พูดกันตรงๆไม่อ้อมค้อมนะคะ เราไม่ได้ทำและจะไม่เสียเวลากับการไปมอบตัวในสิ่งที่เราไม่ได้ทำ คุณไปดำเนินเรื่องมา เราเลือกที่จะสู้คดีและชี้แจงตั้งแต่ที่วางสายกันแล้ว ทำไมอยู่ๆถึงได้มีทางเลือกอื่นๆมาด้วยคะ

ข้อสอง ขอโทษ และ สารภาพสาธารณะ ? ไม่ทราบว่าเข้าใจถูกไหม แต่คุณเองก็ปิดคอมเม้นท์ไว้อ่านคนเดียวใช่ไหมคะ ถ้าจะมีใครไปคอมเม้นท์ด่าคุณเสียๆหายๆ ข้อความนั้นไม่ได้ออกสู่สายตาสาธารณะทำให้คุณต้องเสียหายเลย จะเสียก็แต่ความรู้สึก แล้วทำไมคุณถึงอยากให้มันเป็นเรื่องสาธารณะขนาดนั้น ไม่เข้าใจ.. อันนี้ส่วนตัว เราเองโดนมากี่ร้อยรอบแล้วเรื่องคอมเม้นท์ด่า มาด่าเสียๆหายๆ ต่อหน้าคนอื่นๆบ้าง หลังๆมาเราปิดคอมเม้นก็เห็นข้อความเหล่านี้คนเดียว ยังคิดเลยว่า เออ ทำไมเราไม่เอาเรื่องเอาราวกะคนที่มาด่าเราเสียๆหายๆ คำตอบคือ เราไม่ได้เป็นแบบที่เค้าว่าอ่ะค่ะ เราก็ไม่เดือดร้อน ด่าไปเลย ตามสบาย ถ้าดิ้นตามก็เหมือนเรายอมรับกลายๆว่าเราเป็นแบบนั้น ไม่อย่างนั้นคงได้ไปโรงพักเกือบทุกวันอ่ะค่ะ  แต่อย่างที่บอก นั่นมันเรา คุณอาจจะเปราะบางทางจิตใจมากกว่าเราเยอะ เราออกแนวไม่สนใจใครที่ไม่หวังดีกับเรา ให้ดิ้นตายตรงหน้าก็ไม่สนใจค่ะ

ข้อสาม หายไปจากบ้านเงียบๆ เอิ่ม ตอนแรกอ่านว่าให้หายไปจากบ้านเงียบๆ ยังมึนหัวอยู่ อ้อ บ้านไดอารี่นี่เอง ค่ะ ขอพูดนิดนึง คุณมาบ้านเราวันลอยกระทง และเราก็ไม่ได้อัพไดเลยตั้งแต่วันนั้น ด้วยความที่ไม่สบาย งานเยอะ และแม่ก็บอกว่า ถ้าอัพแล้วมันปัญหาเยอะ ก็ไม่ต้องอัพก็ได้ เราก็บอกแม่ว่า ไม่อัพก็ได้แม่ เดี๋ยวก็หมดอายุสมาชิกแล้ว ไหนๆจ่ายเงินไปแล้ว ก็อยากอัพแล้วก็ขอไร้ท์ซีดีมาเก็บไว้ทีเดียวเลยก็ได้ แต่ข้อความที่คุณโพสต์พูดเหมือนเรายังอัพไดปกติ และทำตัวเนียนๆอยู่ในไดอารี่ ทั้งๆที่เราไม่ได้เข้ามาอัพไดอารี่เลยตั้งแต่วันนั้น คอมเม้นท์ของเราที่ไปโพสต์ในไดคนอื่นก็ไม่มีเลยตั้งแต่วันนั้น ปกติก็ไม่มีอยู่แล้ว เพราะเราก็ไม่ได้มีเพื่อนหรือสังคมอะไรในไดอารี่ที่เราต้องติดต่อ เพื่อนเราจริงๆไม่มีคนเขียนไดเลยสักคน ถ้าคุณแค่ไม่อยากให้เราอัพได อย่างที่บอกเนี่ย ถ้าเราผิด เราไม่อัพได้ ไม่มีปัญหา และถ้าเราไม่ผิด เราก็ไม่อัพได้เหมือนกัน เพราะเราว่าปัญหามันเยอะแล้ว เราไม่ได้อัพได เราก็ไม่ได้ลงแดงตายนะ แต่ที่เราไม่เข้าใจคือ คุณก็เห็นว่าเราไม่ได้อัพได เลยตั้งแต่วันนั้น เราไม่ได้ไปคอมเม้นใครด้วย มันก็เหมือนข้อสามที่คุณแจ้งไว้นี่นา แล้วคุณจะต้องทำประกาศไล่เราซ้ำอีกทำไม ในเมื่อคุณน่าจะ assume ได้ว่า เราเลือกที่จะไม่อัพต่อความยาวสาวความยืดแล้วนี่ เพราะเห็นคุณอุตส่าห์มาที่บ้าน เหมือนอยากจะทำให้เป็นส่วนตัว อยากจะเคลียร์ แต่ทำไมเรากลับรู้สึกว่า คุณไม่ได้ทำเพราะต้องการแก้ไขปัญหาว่ามีคนมาว่ากล่าวคุณ แต่เหมือนทำเพราะความสนุกในการประจานเรามากกว่า คุณต้องการอะไรกันแน่ มาที่บ้านมาหาแม่เรา คุณมาบอกให้แม่เราพาเราไปหาหมอโรคจิต ให้เรากินยารักษา เดี๋ยวก็หาย (แม่เรายังไม่เข้าใจเลยว่า ไหนว่าไม่รู้จัก ทำไมมาแนะนำกันแบบนี้ เรายังบอกแม่เลยว่าเค้าหลอกด่ายุ้ยอ่ะดิ แม่มองเค้าในแง่ดีไป แล้วไอ้ยาที่ให้แนะให้ยุ้ยกินเนี่ยนะ ขอบายได้ไหม ทุกวันนี้กินยาเยอะมาก ขืนให้กินยาแก้โรคจิตด้วย คงตายเพราะอัพยาเกินขนาดอ่ะค่ะ ช่วยแนะนำอะไรอย่างอื่นหน่อยสิ ไม่อยากกินยาแล้ว แค่เห็นก็จะอ้วกแล้วค่ะ) อยากให้คุณแม่เราเค้าคิดมากแต่พอเค้าไม่คิดมากอย่างที่ตั้งใจไว้ คุณเห็นทางเราเงียบไป คุณเลยมาประจานเราทางไดแทนหนะหรอ เพื่อให้เราอายหรือเปล่า เราจะได้พยายามเข้าใจพ้อยท์ของคุณจริงๆ

นี่ ถ้าคุณไม่ได้อคติกับเราตั้งแต่แรก ทำไมไม่ไปคอมเม้นท์ในไดเราตั้งแต่ตอนนู้นหละ ถามเราตรงๆคุยกะเราตรงๆ เพื่อเป็นการ warning อะไรของคุณนั่นหนะ เบอร์โทรเราก็น่าจะมีนะ โทรถามเราก็ได้ ถ้าคุณมั่นใจในหลักฐาน คุณไม่ต้องเสียเวลามาบ้านเราหรอก ไกล เปลืองน้ำมันด้วย คุณอย่ามาอคติบ้าบออะไร ไม่ได้รู้จักกัน คนมาเม้าท์คุณให้เราฟัง เราไม่เออออด้วยหรอกนะ คุณไม่ใช่คนที่จะมา compare กะเราหรอก เหมือนเราลงไปต่อยมวยวัดอ่ะ ขอร้องเถอะ อย่าพยายามจุดประเด็นเรื่อยเปื่อย เดี๋ยวไปเรื่องนั้น เดี๋ยวมาเรื่องนี้ ไปลงเรียนการเขียนให้ได้ใจความหน่อยดีไหม แล้วก็สะกดภาษาไทยให้ถูกๆหน่อยเถอะ อ่านแล้วเหมือนทะเลาะกับนักเรียนป.4 ตัวเองยังไงไม่รู้อ่ะ (พูดจริงๆนะ อย่าหาว่าวิจารณ์เลย เห็นแล้วอยากจะร้องไห้ คนไทยหรือเปล่า หวังดีค่ะ พูดจริงๆไม่ได้หลอกด่าด้วย คนเป็นครูเห็นแบบนี้มันแสลงใจค่ะ) จะว่าเราไปนินทาอะไรก็ว่าไป ฟ้องด้วยเลยดีไหม ไหนๆก็อุตส่าห์มีทนายแล้วนี่คะ แล้วถามตัวเองด้วยนะว่าไม่ได้นินทาเราเลยใช่ไหม ขนาดไม่ได้นินทาเรา ยังอุตส่าห์รู้เรื่องเราดีขนาดนี้ วันหลังหาแหล่งข่าวที่ neutral กว่านี้จะดีมาก

เราสันดานไม่ดีตรงที่เราไม่ค่อยอ่านไดใคร ทำให้ไม่รู้เรื่องหรือถ้าจะรู้คือ อัพเดทช้ามากๆ ถ้าคุณอยากเล่นสนุกในไดต่อไป ก็เอาเลยนะคะ จะประจานอะไร ถ้าคุณไม่ได้ต้องการบอกเรา อันนั้นแล้วแต่คุณ แต่ถ้าคุณต้องการสื่อสารกะเรา ช่วยโทรมาจะดีที่สุด เราจะพยายามพูดช้าๆให้เด็กหัวช้าแบบคุณเข้าใจง่ายๆ (ถึงตอนนี้ พอได้มาอ่านที่คุณอัพชี้แจง อ่านย้อนไปย้อนมาเมื่อสักครู่นี้ ทำให้เราเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณไม่กล้าคุยโทรศัพท์กับเราวันนั้น ขนาดเขียนยังไม่เป็นประโยคเลยค่ะ) แต่ถ้าคุณอัพในไดคุณ แต่ต้องการสื่อกับเรา มันคือ one way communication แน่นอนค่ะ เราไม่ได้มาอ่านประจำ และเราไม่มีเพื่อนฝูงในไดที่จะคอยแจ้งข่าวให้เรานะคะ

สุดท้ายนะ เราจะสู้เหมือนกัน แต่ในทางศาลเท่านั้น ในไดเนี่ย เราไม่แจกแจงอะไรหรอกนะ ปิดคอมเม้นท์ไปเลยแล้วกัน เพราะเราไม่ได้เป็นดาราหรือบุคคลสำคัญ ที่จะได้แถลงข่าวเป็นเรื่องเป็นราว เราเบื่อการมีปัญหากะบุคคลที่ไม่ได้รู้จักเรามากกว่า เราว่าเราอยู่ของเราเงียบๆสบายๆแล้วนะ คือ ใครจะอยากไล่เราอะไรยังไง เราเฉยๆนะ เข้าใจไหมว่ามันทำอะไรเราไม่ได้ไง ถ้าไม่ใช่แม่เราขอร้องหรือสมาชิกเราหมดอายุ เราก็จะเขียนของเราต่อนะ เพราะเราก็เขียนมานาน ไอ้พวกฟังชั่นอะไรก็เข้าใจหมดแล้ว แต่เอาเถอะ เพื่อความสบายใจของแม่ที่เป็นห่วงลูก เราย้ายที่เขียนก็ได้ อีกสองวันไดเราก็หมดอายุแล้ว เราก็ไม่ต่อเมมเบอร์ และคิดว่าคงไม่ได้เขียนที่นี่แล้วหละ จบกันแค่ตรงนี้เลยแล้วกัน ปวดหัว ส่วนเรื่องคดีความเราก็ยังเหมือนเดิมค่ะ

ขออภัยทางไดอารี่คลับที่มีส่วนทำให้เกิดความวุ่นวายและเข้ามาชี้แจงล่าช้าค่ะ

...............